Vanmorgen konden de leerlingen uitslapen na hun prestaties op de dansvloer. Afspraak aan het station voor wat sightseeing.
Eerst een fikse tocht door het park richting Sibeliusmonument, een nogal eigenaardig kunstwerk bestaande uit een combinatie hangende buizen. Commentaar van een van de meisjes: zoveel fluiten voor één vent, amaai.
Dus trokken we vlug naar minder dubbelzinnige oorden: de Tempelliaukio, een protestantse rotskerk die er van buitenaf onbeduidend uitziet maar bijzonder spectaculair van binnen: volledig uit een rots gehouwen.
Daarna vlogen de leerlingen een souvenirshop in op zoek naar een sjaal van de Finse voetbalploeg (zo onbeduidend in die sport dat de sjaal ook gebruikt wordt voor de hockeyploeg), rendiermutsen, enz.
De namiddag eindigde met een uurtje bowlen waarin Wani alle concurrentie verpletterde met een score van 125.
En dan het langverwachte moment: de komst van de nieuwe papa en mama. We kregen een berichtje dat ze op de bus zaten , dus we repten ons naar het busstation. Geen Stefaan en Lore te bespeuren. Bleek dat ze te vroeg waren afgestapt, dus we gingen hen een eindje tegemoet. Dachten we. Na een paar kilometer weer een berichtje dat ze waarschijnlijk te ver waren afgestapt en aan een Shell station stonden. Wij in allerijl terug. Die dag had het geregend op de sneeuw, dus de wegen lagen spekglad. Tijdens onze fikse ‘avondwandeling’ keek ik zo in het rond op zoek naar een Stefaan, Lore of Shell, dat ik uitgleed, recht met mijn achterste in een plas.
Toen we eindelijk telefonisch te weet kwamen waar ze zich bevonden, drie haltes te vroeg afgestapt, geboden we hen stil te blijven staan. Uiteindelijk hadden we hen te pakken: ik met een nat gat, Chris met een ondergespatte jas. We hadden immers dicht langs de straatkant gelopen om goed in alle voorbijrijdende bussen te kunnen kijken.
Een mens zou voor minder aan de Guinness zitten!
Groetjes van Chrissy en Frankie
Eerst een fikse tocht door het park richting Sibeliusmonument, een nogal eigenaardig kunstwerk bestaande uit een combinatie hangende buizen. Commentaar van een van de meisjes: zoveel fluiten voor één vent, amaai.
Dus trokken we vlug naar minder dubbelzinnige oorden: de Tempelliaukio, een protestantse rotskerk die er van buitenaf onbeduidend uitziet maar bijzonder spectaculair van binnen: volledig uit een rots gehouwen.Daarna vlogen de leerlingen een souvenirshop in op zoek naar een sjaal van de Finse voetbalploeg (zo onbeduidend in die sport dat de sjaal ook gebruikt wordt voor de hockeyploeg), rendiermutsen, enz.
De namiddag eindigde met een uurtje bowlen waarin Wani alle concurrentie verpletterde met een score van 125.
En dan het langverwachte moment: de komst van de nieuwe papa en mama. We kregen een berichtje dat ze op de bus zaten , dus we repten ons naar het busstation. Geen Stefaan en Lore te bespeuren. Bleek dat ze te vroeg waren afgestapt, dus we gingen hen een eindje tegemoet. Dachten we. Na een paar kilometer weer een berichtje dat ze waarschijnlijk te ver waren afgestapt en aan een Shell station stonden. Wij in allerijl terug. Die dag had het geregend op de sneeuw, dus de wegen lagen spekglad. Tijdens onze fikse ‘avondwandeling’ keek ik zo in het rond op zoek naar een Stefaan, Lore of Shell, dat ik uitgleed, recht met mijn achterste in een plas.
Toen we eindelijk telefonisch te weet kwamen waar ze zich bevonden, drie haltes te vroeg afgestapt, geboden we hen stil te blijven staan. Uiteindelijk hadden we hen te pakken: ik met een nat gat, Chris met een ondergespatte jas. We hadden immers dicht langs de straatkant gelopen om goed in alle voorbijrijdende bussen te kunnen kijken.
Een mens zou voor minder aan de Guinness zitten!
Groetjes van Chrissy en Frankie
.JPG)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten