Het vervolg (2) van Lore en Stefaan....

Hoi,Sneeuw vandaag mooooooooooiiiiii
Vandaag was het voor ons trein-tram-bus dag. We beslisten namelijk om een paar stageplaatsen te bezoeken en op prospectie te gaan...joepie.Het eerste wat we deden vandaag was... opstaan redelijk logisch gezien we anders niets zouden gedaan hebben. Na een uitgebreid muesli ontbijt namen we de bus richting centrum. We moesten niet zo lang wachten op een bus en voor het eerst keek de buschauffeur niet raar toen we het woord rautientatorie (treinstation) zeiden. (hoi hoi hoi we spreken Fins ;-))Na een leuke, rustige(niet) rit konden we (beide misselijk) afstappen aan het station. Daar waren we al geraakt. Stefaan had onderweg een instituut gezien met een chocolademasker in de etalage. Geïnteresseerd als we waren (ik in de chocolade en Stefaan in het instituut) trokken we er te voet naar toe. Kleine tip,dezelfde weg die je aflegt met de bus is veel sneller dan te voet. Na een extra zooltje van mijn schoenen te hebben gelopen, kwamen we aan. Het bleek ook meer dan de moeite waard. De chocolade was lekker :-) en het instituut was heel enthousiast over de leerlingen. Bingo, dat ziet er goed uit voor volgend jaar.

Eens buiten bedachten we dat de stageplaats van Wanie aan de tramsporen lag. Logisch gevolg... we volgden de tramsporen... te voet (de tram bleef te lang weg naar ons gedacht.) Maar ons doel bereikten we, na het ontwijken van enkele trams vonden Wanie.

Gezien we de zon de hele tijd nog niet gezien hadden besloten we nog eens binnen te wippen bij Sunrise, alles ok daar. We spraken ook met Johnny alias Mustafa, de man van Kirsi de zaakvoerdster. Bleek dat hij ongeveer drie koppen kleiner en vier keer zo smal is als haar nogal een grappig zicht.Met een kleine sneeuwstorm en priemende wind beslisten we een wandeling te maken, het leek er ons het weer voor :-(. Maar de warme ontvangst van Hannu de reuzeviking maakte veel goed. Gezien hij Anouschka en Stefanie onder zijn vleugels nam (hun bijnaam voor hem is Obelix), maakten we een praatje, voor ongeveer twee uren. (En ze zeggen dan dat vrouwen veel tetteren,...not)Met al dat lawaai hadden we nood aan rust, ons hoofd zat overvol en in al ons gepraat liepen we een 'day spa' binnen. ADEMBENEMEND... Onze hersenen sloegen tilt en we starten onmiddellijk ons verkoopspraatje (dat we ondertussen al volledig van buiten kennen, we zijn op elkaar ingespeeld zoals peper en zout) Ook hier hadden we prijs, volgend jaar gaan we moeten extra leerlingen inschrijven als het zo verder gaat ;-).Na al onze inspanning hadden we wel wat verdiend: we stapten FASER binnen en vonden wat we zochten: chocolade...mmmmmmmmmmm
Helemaal opgeladen vertrokken we naar onze laatste pitstop Jan urjansson, de stageplaats van Ashley. Hiervoor hadden we de metro nodig, simpel... maar waar is de ingang?????? De details laat ik achterwege maar om ongeveer zes uur kwamen we aan in het shoppingcentrum waar ook het kapsalon van Ashley te vinden is. We waren er geraakt maar hoe raakten we terug???????? Uiteindelijk waren we rond half negen in het hotel.

Oef we zijn helemaal op... slaapwel.