Wat Begon als een zonnige dag....

Een stralende zon, berijmde auto’s op de parking en wat licht besneeuwde wegen…lang kun je niet in je bed blijven liggen.
Tram 7A brengt ons naar het Senaatsplein en het kost ons 51 trappen klimmen tot we in de sobere Helsinki Kathedraal belanden. Hierna gaat het richting Kaivopuisto (een puist(o) is Fins voor park). Opnieuw wat klimmen om een mooi uitzicht te krijgen op de Olympiadekade. Daar beneden is het een druk gedoe: de Silja Line is net aangemeerd en mensen schepen uit. Helaas, Renet Kroket is de gids met de wandeling thuis vergeten… dan maar uit het hoofd proberen de weg te vinden. Altijd maar rechtdoor en we kunnen het einde van het park niet missen. Eenmaal op de top (’t was dus alweer wat klimmen) koelt de koude zeelucht je meteen af. Dan maar terug naar het centrum – zo ergens in die richting, denken we. Een groep ingeduffelde peuters komt met de juf naar het speelplein – hmmm…die Finnen houden wel van de openlucht. We komen terug in het lawaai van de binnenstad terecht. Op goed geluk af passeren we Diana park en het Design Forum Finland. Na een klein uurtje staan we terug op de Esplanade. Ondertussen is de zon verdwenen en koude sneeuwregen is in de plaats gekomen. Om 12uur horen we op de stageplaats Sunrise (wat klinkt dat nu heerlijk…) te zijn. Hier opnieuw niets dan lovende woorden over de Belgische delegatie Bo en Wendy. Het aquarium in de kapperszaak beneden ziet er mooi uit…
De namiddag spenderen we met shoppen (voor de eerste keer!) – Gina Tricot is nu veranderd en …de mooie sjaaltjes zijn weg en Franky Boy’s pakje hangt nu al bij de solden, terwijl Dominique ook het truitje niet meer kan verkrijgen. Het is niet zo leuk om in dit kille, natte weer rond te lopen. Opnieuw komen we in aanraking met het vreemde gedrag van enkele Finnen: een deur openhouden voor elkaar lijken ze hier niet echt te kennen, chauffeurs die wisselen van bus zeggen geen woord tegen elkaar en niemand reageert tegen de urinerende man in het winkelcentrum. Na nog wat boodschappen keren we met de bus terug naar AVA. ’s Avonds is het leuk om de meisjes op hun kamer te horen spreken tegen moeders, vaders, vriendjes en anderen – dit is de vooruitgang!! Af en toe ruiken we fish sticks, spaghetti of zoals gisterenavond ook wel eens popcorn. Wat er vanavond nog staat te gebeuren, dat horen we wel van de meisjes. Hun stage zit erop: iedereen kan terugblikken op een prima prestatie op het werk. De afdeling schoonheidsverzorging van het Ensorinstituut mag trots zijn op hun opleiding!!!