Een dagje weg uit Helsinki......

Hoera…het sneeuwt deze morgen! Als je die kleine korrels die in de lucht dwarrelen ten minste zo kunt noemen! Op de gang is het nog stilletjes… Alle deuren zijn nog gesloten wanneer wij ons huis uitstappen. Met de tram richting bus station: we beginnen het nu al heel vlot te kennen. Op de tram helpt een behulpzame Belg een oudere dame haar veters sluiten – net in de bocht! Ook het busstation in Kampi kent geen geheimen meer voor ons. Op perron 2 komt de bus naar Porvoo toe. Onderweg worden de vlokken toch wat dikker en waarachtig buiten Helsinki probeert een wit sneeuwtapijt de groene naaldbomen en de bruine velden te bedekken. Na een klein uurtje kunnen we uitstappen in Porvoo of Borga (in het Zweeds). Ja, Zweeds wordt hier nog veel gesproken – er is zelfs een gymnasium waar de Zweedstaligen naar toe kunnen. We starten onze wandeling door de nieuwe stad. Geen flatgebouwen…en eigenlijk lijkt het al niet erg nieuw meer. We wandelen voorbij het huis van de dichter Runeberg tot we aan de rivier komen. Hier op de brug merken we in de verte de kleine skiheuvel op…sneeuw van kanonnen (die niet gebruikt werden in de oorlog). De berenmuts komt goed te pas want de wind snijdt. Een oude pomp en een zeilboot in de bevroren grauwe Porvoonjoki maken het winterbeeld compleet. Een eindje verderop ligt de oude stad – verwacht geen Brugge! De winkeltjes in de oude beschilderde huizen zijn wel leuk, de prijzen zijn iets minder leuk. Neen, hier zal onze portemonnee niet te vlug open gaan! De kasseien liggen lekker nat, maar glad is het niet. Een steile helling brengt ons naar de kathedraal. Daar vinden we ook de chocoladefabriek … (wat een groot woord voor het kleine dingetje). Uiteindelijk bereiken we restaurant Hanna Maria: het familierestaurant van Porvoo. Het is even wat afwachten en uitkijken hoe alles hier te werk gaat. De bazin blijkt toch nog een mondje Engels te kunnen spreken – haar moedertaal is Zweeds, weet ze ons later te vertellen. De erwtensoep wordt opgediend met een pannenkoekje als dessert. Ik ga voor het dunne rundvlees en de echte puree. Een koffie en een gesprek met Hanna Maria (?) ronden deze goedkope maar lekkere maaltijd af. Nu nog wat ronddrentelen om het Helmi café te vinden. In verschillende kamertjes kun je hier thee (of koffie) drinken en een Runebergtaartje smullen. Decoratief is deze plaats wel: veel kadertjes met foto’s van tsaren sieren de kamers. Het taartje zelf… hmmm: wij houden er wel een andere mening op na. Stilletjes ronden we onze dagtrip af en sjokken voort naar het busstation. Een uurtje op de snelweg en we staan weer in Kampi. Aan de bushalte merken we twee van onze werkende meisjes op. Op de bus wisselen we onze dagervaringen uit.
Samenvattend: Porvoo is in wintertijd stil – de zomerperiode is waarschijnlijk drukker en heerst er allicht meer sfeer. Hopelijk onderhouden ze de oude stad (een laagje verf…) en dalen de prijzen in de winkeltjes. Renet Kroket