Het vervolg (3) van Lore en Stefaan....ETEN,ETEN, ETEN...

Dit weekend was een weekend vol van....eten.
Vrijdag begon al goed: we besloten Anna-Liisa te bedanken voor haar gastvrijheid.
Dit deden we met een bloemetje. In ruil kregen we prompt een gelaatsverzorging en pedicure aangeboden. Zalig........
Om ons bezoekje aan Skyo af te sluiten aten we bij de vrolijke en komische kokkin van de school. Zoals altijd was het heel lekker en veel te veel.
We werden tevens getrakteerd op valentijntaart, wat hier uitgebreid wordt gevierd. (Misschien een idee voor Ensor ;-))

Het bezoek aan Spa Find in de namiddag verliep sneller, de bazin was niet aanwezig en er waren klanten waardoor we moeilijker een praatje konden slaan. We maakten dan ook snel de keuze om een smoothie te drinken en te eten in het shoppingcenter tegenover. Weeral lekker.

Gezien we het weekend goed wilden inzetten namen we de bus richting centrum om op restaurant te gaan. (Dit kon met een bus met drie cijfers) Dit was een ware ontdekking! De Italiaan bracht ons de zoveeste bevrediging voor onze spijsvertering die dag.
We dachten een goede nachtrust tegemoet te gaan, helaas de harde realiteit was anders. We ondervonden al vlug hoe lawaaierig Finnen de nacht kunnen verstoren. Dronken jongeren hadden hun versie op 'hoedjesdag' gevierd. Jammer genoeg vierden ze ook in de gangen van ons hotel. 'Alle gevolgen van dien!' :-(

Ondanks de korte nachtrust stonden we om 10uur klaar om het shoppen te starten. We startten alweer goed bij Sokos. 'Make-up Store' gaf ideeën en inspiratie voor het volgende showgebeuren. Prachtige kleuren, valse wimpers, fond de teint en duizend soorten penselen ... we kregen er honger van. Deze honger uitte zich zowel in het aankopen van make-upproducten als in een lunch op de bovenverdieping van het winkelcentrum.
Gezien de vermoeidheid hierna toesloeg, trokken we naar het hotel voor 'powernap'. Helemaal uitgerust trokken we naar de Thai. Tot onze verbazing was de werklust van dit restaurant miniem, een tafel kregen we niet. Uitgehongerd en te koud voor woorden stapten we het eerste beste restaurant binnen. Het was lekker maar aan de grommende maagjes te horen misschien minder gezond.

Zondag !
Luilekkerdag. Eindelijk eens lang slapen.
Met nog kleine oogjes vertrokken we om 12 uur richting stad waar we weer al eens gingen eten. Na vanalles verobberd te hebben, besloten we dat het tijd werd iets aan de 'lijn' te doen. De ijspiste leek hiervoor het ideale marteltuig. Uiteindelijk waren er maar drie die de angst overleefden en dus begaven enkel Charis, Stephanie en Luisa zich op het ijs. Ondertussen gaven wij ons over aan de verleidingskrachten van chocoladetaart. LEKKER Overvol begaven we ons terug naar het hotel.

Morgen gaan we lijnen :-)

Het vervolg (2) van Lore en Stefaan....

Hoi,Sneeuw vandaag mooooooooooiiiiii
Vandaag was het voor ons trein-tram-bus dag. We beslisten namelijk om een paar stageplaatsen te bezoeken en op prospectie te gaan...joepie.Het eerste wat we deden vandaag was... opstaan redelijk logisch gezien we anders niets zouden gedaan hebben. Na een uitgebreid muesli ontbijt namen we de bus richting centrum. We moesten niet zo lang wachten op een bus en voor het eerst keek de buschauffeur niet raar toen we het woord rautientatorie (treinstation) zeiden. (hoi hoi hoi we spreken Fins ;-))Na een leuke, rustige(niet) rit konden we (beide misselijk) afstappen aan het station. Daar waren we al geraakt. Stefaan had onderweg een instituut gezien met een chocolademasker in de etalage. Geïnteresseerd als we waren (ik in de chocolade en Stefaan in het instituut) trokken we er te voet naar toe. Kleine tip,dezelfde weg die je aflegt met de bus is veel sneller dan te voet. Na een extra zooltje van mijn schoenen te hebben gelopen, kwamen we aan. Het bleek ook meer dan de moeite waard. De chocolade was lekker :-) en het instituut was heel enthousiast over de leerlingen. Bingo, dat ziet er goed uit voor volgend jaar.

Eens buiten bedachten we dat de stageplaats van Wanie aan de tramsporen lag. Logisch gevolg... we volgden de tramsporen... te voet (de tram bleef te lang weg naar ons gedacht.) Maar ons doel bereikten we, na het ontwijken van enkele trams vonden Wanie.

Gezien we de zon de hele tijd nog niet gezien hadden besloten we nog eens binnen te wippen bij Sunrise, alles ok daar. We spraken ook met Johnny alias Mustafa, de man van Kirsi de zaakvoerdster. Bleek dat hij ongeveer drie koppen kleiner en vier keer zo smal is als haar nogal een grappig zicht.Met een kleine sneeuwstorm en priemende wind beslisten we een wandeling te maken, het leek er ons het weer voor :-(. Maar de warme ontvangst van Hannu de reuzeviking maakte veel goed. Gezien hij Anouschka en Stefanie onder zijn vleugels nam (hun bijnaam voor hem is Obelix), maakten we een praatje, voor ongeveer twee uren. (En ze zeggen dan dat vrouwen veel tetteren,...not)Met al dat lawaai hadden we nood aan rust, ons hoofd zat overvol en in al ons gepraat liepen we een 'day spa' binnen. ADEMBENEMEND... Onze hersenen sloegen tilt en we starten onmiddellijk ons verkoopspraatje (dat we ondertussen al volledig van buiten kennen, we zijn op elkaar ingespeeld zoals peper en zout) Ook hier hadden we prijs, volgend jaar gaan we moeten extra leerlingen inschrijven als het zo verder gaat ;-).Na al onze inspanning hadden we wel wat verdiend: we stapten FASER binnen en vonden wat we zochten: chocolade...mmmmmmmmmmm
Helemaal opgeladen vertrokken we naar onze laatste pitstop Jan urjansson, de stageplaats van Ashley. Hiervoor hadden we de metro nodig, simpel... maar waar is de ingang?????? De details laat ik achterwege maar om ongeveer zes uur kwamen we aan in het shoppingcentrum waar ook het kapsalon van Ashley te vinden is. We waren er geraakt maar hoe raakten we terug???????? Uiteindelijk waren we rond half negen in het hotel.

Oef we zijn helemaal op... slaapwel.

Goodbye from Chrissy&Franky en het verdere vervolg door Lore&Stefaan!

Vandaag druk in de weer geweest. We moesten onze groentjes Stefaan en Lore eens alle stageplaatsen laten zien en hen aan alle 6 de stagementoren voorstellen.
En afscheid nemen van onze lieve Anna-Liisa en Marja -Liisa. We werden er getrakteerd op een middagmaal en een warme knuffel. We haven’t had so much fun for ages, klonk het gemeend toen ze terugblikten op ons uitje naar Talinn.

’s Avonds was er dan het afscheidsfeestje in de kamer , waarbij ik enkele basistechnieken van de voetmassage en kuiteffleurage mocht uitproberen. Ik kreeg een voldoende als evaluatie. Volgens mijn jury geleek mijn nekmassage echter meer op een wurggreep.

Nog wat gezellig gekletst until we called it a day.
Geen Guinness gekregen vandaag, vandaar dit extra korte verslagje
Groetjes van Chrissy en Frankie

Het eerste verslagje van Lore en Stefaan.

Bij het ontwaken scheen de zon ons toe. We bezochten immers 'Sunrise'. Het was dan ook meteen de laatste zon die we zagen die dag.
Maar niets kon ons humeur bederven, zeker niet toen we bij Faser de veelkleurige taartjes zagen. (Onze dag kon niet meer stuk :-))

Daarna begon voor ons een zware opdracht, verkenning van de stad en winkels. Iedereen zei ons dat Finland zo koud is, wel gisteren hebben we daar helemaal niets van gemerkt. Bij het derde shoppingcentrum liepen we al met onze jassen, truien, sjaals, muts en handschoenen in onze armen. Jammer dat we geen 'megapussi' hadden.

Gelukkig was de redding nabij toen we toevallig in een lancôme instituut belandden. Prompt werden ons een stoel en een nieuwe stageplaats aangeboden. Het leven kan toch mooi zijn hé.

Maar toen begon de helse onzekerheid, we moesten een bus vinden terug naar het hotel. Onze voorgangers hadden het heel mooi uitgelegd. Met name:"Neem een bus terug naar het hotel." We stapten op de eerste bus die we tegenkwamen en wonder boven wonder, hij stopte aan het hotel. We bedankten de buschauffeur uitvoerig dat hij tijdens de rit niemand omver gereden had en niemand ramde (wat gebruikelijk is in Finland) en we renden naar ons hotel...

Eindelijk THUIS.

Het vervolg (6) van Frank Demarest doet zijn verhaal....

Vanmorgen konden de leerlingen uitslapen na hun prestaties op de dansvloer. Afspraak aan het station voor wat sightseeing.
Eerst een fikse tocht door het park richting Sibeliusmonument, een nogal eigenaardig kunstwerk bestaande uit een combinatie hangende buizen. Commentaar van een van de meisjes: zoveel fluiten voor één vent, amaai.
Dus trokken we vlug naar minder dubbelzinnige oorden: de Tempelliaukio, een protestantse rotskerk die er van buitenaf onbeduidend uitziet maar bijzonder spectaculair van binnen: volledig uit een rots gehouwen.
Daarna vlogen de leerlingen een souvenirshop in op zoek naar een sjaal van de Finse voetbalploeg (zo onbeduidend in die sport dat de sjaal ook gebruikt wordt voor de hockeyploeg), rendiermutsen, enz.
De namiddag eindigde met een uurtje bowlen waarin Wani alle concurrentie verpletterde met een score van 125.
En dan het langverwachte moment: de komst van de nieuwe papa en mama. We kregen een berichtje dat ze op de bus zaten , dus we repten ons naar het busstation. Geen Stefaan en Lore te bespeuren. Bleek dat ze te vroeg waren afgestapt, dus we gingen hen een eindje tegemoet. Dachten we. Na een paar kilometer weer een berichtje dat ze waarschijnlijk te ver waren afgestapt en aan een Shell station stonden. Wij in allerijl terug. Die dag had het geregend op de sneeuw, dus de wegen lagen spekglad. Tijdens onze fikse ‘avondwandeling’ keek ik zo in het rond op zoek naar een Stefaan, Lore of Shell, dat ik uitgleed, recht met mijn achterste in een plas.
Toen we eindelijk telefonisch te weet kwamen waar ze zich bevonden, drie haltes te vroeg afgestapt, geboden we hen stil te blijven staan. Uiteindelijk hadden we hen te pakken: ik met een nat gat, Chris met een ondergespatte jas. We hadden immers dicht langs de straatkant gelopen om goed in alle voorbijrijdende bussen te kunnen kijken.
Een mens zou voor minder aan de Guinness zitten!
Groetjes van Chrissy en Frankie

Het vervolg (5) van Frank Demarest doet zijn verhaal....

Vandaag waren Chrissy en ik uitgenodigd voor een surprise treatment in Spa-Find. Vorig jaar had de peat treatment deugd gedaan. (voor je de wenkbrauwen fronst: peat betekent turf). Dus de verwachtingen waren hoog.
Spa find is een echte oase van rust: geen klinische witte jassen, maar overal natuurtinten, rustgevende muziek, langzaam bewegende mensen die je met een fluisterstem toespreken om je vooral niet te bruuskeren. De papieren string neem je er dan maar bij.
Twee Finse meisjes kwamen zich aanbieden, een knappe blonde, en … een andere. Ik mocht mee met die andere of course!
Maar ze wist wel van wanten: eerst de hot stones, dan een stevige massage. Haar handen waren precies overal tegelijk. Nu ja, ik overdrijf wel een beetje, maar er werden zelfs edelstenen op mijn oogleden gelegd. Bright eyes indeed. We verlieten het salon elk 10 jaar jonger. Chrissy doet haar achternaam dus alle eer aan.
Daarna splitsten onze wegen zich. Ik had een bezoekje gepland aan het museum voor moderne kunst: Kiasma. Fiasco zou echter een betere naam zijn. Vorig jaar zag ik daar een pakkende audivisuele montage, nu was dat een film over een ‘kunstenares’ die gaten in een muur boorde. Enkele voorbeelden van andere kunstwerken: een volledige muur ‘versierd’ met 4 zakdoeken, … Bij nader inzien geen verdere voorbeelden meer, gezien de titel.
’s Avonds werd ik immers nog eens verwend, ditmaal door Wani. Ik had immers kritiek gekregen op mijn onverzorgde nekpartij. Ik wist mij in bekwame handen …. Tijdens het knippen demonstreerde ze ook nog eens de punk look en zelfs de cool look.
http://picasaweb.google.be/DeJongheChristel/Helsinki6Februari?authkey=1HAuXk00_Q8&feat=directlink
Ondertussen ziet Evy er weer bijna helemaal fit en gezond uit. Morgen gaat ze al eens mee op stap met de meisjes.
En wij zorgen nu ook voor onze vitamientjes: Guinness is good for you.

Groetjes van Chrissy en Frankie

Het vervolg (4) van Frank Demarest doet zijn verhaal....

Ik vroeg me af welke dronken Fin in het midden van de nacht zich van deur vergist had, maar het was Chrissy die zich precies volgens afspraak meldde voor breakfast. Ik had nochtans de wekker van mijn GSM gezet, maar bleek vergeten te hebben op OK te duwen.
Een snelle duik onder de douche en vlug mijn muesli opgeschrokt, want we moesten vandaag onze kindjes op tijd naar hun stageplaatsen begeleiden. We hebben het werk logisch verdeeld: de gemakkelijke trajecten voor mij, de combinatie bus, overstap, metro, enz. voor Chrissy.
Om het nog simpeler te maken haalde ik voorzichtig mijn trouwe GPS uit … maar de elektronica liet me hier voor de tweede keer in de steek. Gisteren te lang in mijn rugzak gezeten en nu flink gedeukt en waarschijnlijk onherstelbaar naar de knoppen.
Eerste positieve noot van de dag: eekhoorntjes zien spelen voor het hotel. En we hadden eindelijk ook eens wat adempause. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om het Ateneum museum te bezoeken: Finse schilderkunst naast Van Gogh, een tentoonstelling van de belangrijkste Japanse zwart-wit fotografie, onder andere over de effecten van de atoomaanval op Nagasaki.

De eerste stagedag is voor de meeste leerlingen positief verlopen. Ze hebben wel minder klanten kunnen behandelen dan ze gewoon zijn, maar hebben al enkele nieuwe technieken aangeleerd.
Maar we laten hen liever zelf aan het woord.

Cheers
Groetjes van Chrissy en Frankie

Vervolg (3): Frank doet zijn verhaal......

Vandaag de hele dag op school geweest. Helpa, een school ongeveer ze groot als de onze, dus hadden we geen heimwee. Toen we daar aankwamen waren onze contactpersonen echter nergens te bespeuren. Overal camera’s en elektronische sloten: zotte Finnen met geweren zullen hier maar een beperkte bodycount halen.
Onze planning liep wel wat in het honderd. Eerst wilden we de PowerPoint op een Finse computer kopiëren. Die Finse instructies waren echter Chinees voor ons. Soms komen bepaalde woorden echter bekend voor. Zo zagen we gisteren een vitrine met ‘potti venti’, hoewel nergens roze versiering te bespeuren viel.
De presentatie zelf haalde helaas niet het niveau van de eerste keer in SKYO. De Finnen keken ongelovig naar de drollen van Delvoye, vooral toen Kjenta hen verzekerde dat het een origineel cadeau zou zijn.
Dan kregen de meeste leerlingen een mini-gelaatsverzorging. Christel, Frank en de andere ‘onverzorgden’ kregen een rondleiding. Vooral de grime-afdeling wekte veel interesse. De leerkracht werd helemaal lyrisch toen ze kon uitweiden over hoe ze iemand gruwelijke brandwonden en etterende zweren kon toebrengen.
Bij het eerste contact met de Finnen, zowel leerkrachten als leerlingen, hadden we de indruk met nogal stuurse mensen te doen te hebben. Toen eenmaal het ijs gebroken was, bleken ze echter ‘heel lief en genereus’ te zijn. De leerlingen begonnen al gauw te socializen, afspraakjes te maken en nummers uit te wisselen. En de leerkracht haartooi stelde voor om onze kapsters onder haar hoede te nemen. Toen ze hoorde dat die op stage moesten, vond ze dat zelfs jammer, maar haar tweede voorstel klonk nog beter. Woensdagavond mogen onze vier kapsters met haar mee naar een hairstyle fashion show in het trendy gedeelte van Helsinki. Onze SV’ers zijn helaas niet meegevraagd met de 4 ‘lucky bastards’.
En nog meer goed nieuws: de GPS heeft nu toch Finland herkend. Helaas wil ‘zij’ enkel spreken als ik aan minimum 20 km per uur loop, wat niet zo gemakkelijk is op de bevroren sneeuw. En ik ben gisteren al tegen de vlakte gegaan bij een onorthodoxe afdaling uit de Orthodoxe Kerk.
Chrissy loert op mijn klikje Guinness, dus time to call it a day.
Cheers